Aktualizacja

Proszę państwa, przepraszamy za usterki.
Mamie z Dużego Domu padł komputer. Pan Domu, informatyk, z głębokim westchnieniem zawiózł sprzęt do serwisu, przewidując ciężki uszczerbek w finansach.
Mama, pozbawiona narzędzia pracy, rozrywki oraz tracenia czasu na duperelki, rzuciła się w wir zaniedbanych prac domowych oraz krojenia warzyw, jako że post Daniela wymaga tony drobno pokrojonych warzyw i owoców codziennie, kilka razy dziennie.
Wtem! Dzwoni telefon. Któż to? Tata z Dużego Domu.
- Wyobraź sobie - powiada - że w Applu powiedzieli - powiada - że wszystkie komputery z rocznika 2011 naprawiają za darmo.
- !!! Jak to za darmo? Na dobroczynność ich wzięło?
- No, nie do końca. Podobno część kompuerów 2011 ma wady wrodzone i z rozpędu naprawiają wszystkie w gratisie.
Tym sposobem Mama ma nowy komputer w starej obudowie. I like it, zwłaszcza w gratisie.

Wiosna zagląda przez okna i drzwi Dużego Domu coraz śmielej.

Mama, w przerwach krojenia warzyw, zgania psa wylegującego się na rabatkach i podgląda, jak cudownie jest na świecie. Wiosną człowieka przepełnia taki zdrowy zachwyt i wdzięczność za tę cudowność, jaka go otacza. Za ten blask, za wibrującą zieleń, za tę błękitną obłoczność nieba i zapach świeżej ziemi. Ta trywialność wiosennych zauroczeń jest taka dziecinnie prosta i w tej swojej prostocie wzruszająca. Naprawdę, wiosna udała się Panu Bogu nad podziw.

Mama uczestniczy w tegorocznej wiośnie intensywniej, bo po pierwsze schudła, a po drugie ma wnusia. Dziewięć kilogramów, jakie Mama za sobą pozostawiła, miejmy nadzieję, że raz na zawsze, uskrzydliło Mamę i zachęciło do większej aktywności outdoorowej, jak to mówią. Póki co, akywność Mamy ogranicza się głównie do wielogodzinnych spacerów z Beniem, podczas gdy jego młoda mamusia zalicza rok i dopuszcza się do czerwcowej sesji. Spacerki nasze odbywają się głównie po warszawskiej Starówce i Mama ponownie odkrywa, jaka piękna jest Warszawa! Jakie zachwycające jest Stare Miasto o poranku, bez turystów i wycieczek, rozświetlone słońcem, rozszelestnione podmuchami wiatru w drzewach, roztrzepotane skrzydłami gołębi na Placu Zamkowym. Tyle lat minęło, od kiedy Mama miała czas włóczyć się po Brzozowej i innych staromiejskich uliczkach, bez celu i pośpiechu, gapiąc się na domy, kwiaty, drzewa i Wisłę. Gdyby nie Benio, nie byłoby tego fantastycznego powrotu do przeszłości.

Miło widzieć, jak pięknieją warszawskie knajpki, jak są ukwiecone i jak pomysłowo zaaranżowane! Niektóre z nich to prawdziwe dzieła sztuki użytkowej. Całe szczęście, że Mama nadal jest na diecie, bo z pewnością nie oparłaby się urokowi niektórych. Jedyny cień, jaki zasnuwa te spacery, pada od strony Maminych ulubionych lodziarni...Ich otwarte szeroko drzwi oraz obfita oferta, przelewająca się od smaków kawowych, bakaliowych, orzechowych i śmietankowych, jest doprawdy wielką szkołą samozaparcia. Jeszcze tylko 10 dni i....Mama zacznie wychodzić z diety. Na lody przyjdzie czas gdzieś w okolicy czerwca. 

Ale to już raczej będzie Białogóra, niż Starówka.

Miłej majówki, kochani! Samych serdecznych spotkań, błogiego leniuchowania i porządnego biesiadowania :0) Miejmy nadzieję, że prognozy się mylą i czekają nas dni nieustannego słońca. 

Porządki

Mama z Dużego Domu poczuła wiosnę, więc postanowiła wziąć się za porządki. Duży Dom równa się duże porządki, duży ogród równa się duże zakwasy po porządkach. 

Jak tak, to tak.

 Po parkietach zaczęły sunąć stosy zużytych ubrań, skarpetek nie do pary, dziurawych, excuse le mot, majtek, samochodzików bez dwóch kółek, pogniecionych arcydzieł wyszniętych spod pędzla czterolatka oraz książeczkowych koszmarków, które się jakoś dotąd uchowały.

Blask bijący przez umyte okna poraził nasze nieprzyzwyczajone oczy, za to przeszklone drzwi, już po dziesięciu minutach od odłożenia ściereczki, szczycą się nowymi rozkosznymi śladami dziecięcych łapek.

Wczesnowiosenny ogród objawił Mamie swoje mocno szczerbate oblicze...Okazało się, że nasz pies - sierota, wzięty jesienią ze schroniska, a nazwany Ojlerem - na cześć sławnego szwajcarskiego matematyka i fizyka Leonharda Eulera (umiesz liczyć - licz na siebie); tak więc tenże pies, w ramach oswajania nowego terenu, szczodrze podlał Mamine wrzośce (RIP), trzmielinę (RIP), a także część pchających się na świat krokusów i hiacyntów (RIP). Ponadto ulubionym jego miejscem stała się miejscóweczka pod sosną (przeżyła), wprost na kępach miniaturowych floksików (niestety RIP). Tłumiąc nerwowe drgania karzącej ręki sprawiedliwości (cóż winien biedny, bezpański, mozolnie oswajany psi głupol), Mama wykopała (przy męskiej pomocy Taty i Filipa) biedne truchełka niegdysiejszych piękności. Sic transit gloria mundi, w całej okazałości.

Oto wrzośce rok temu o tej porze:

A poniżej widzimy nędzne, pozostałe resztki, w duuużym zbliżeniu...

.

Zeszłoroczne floksiki oraz narcyzy, które również nie przetrwały psiej sikawki

A oto uśmiechnięty sprawca tego armageddonu

No nic, Mama zakupiła nowe roślinki na miejsce tych obsiusianych, a na psa znajdzie się jakiś sposób. Prawdopodobnie zagrodzi mu się kawałek terenu, na którym straszne zwierzę będzie się mogło wyżywać, bo na dobrowolną duchową przemianę takiej psiej znajdy, Mama raczej nie liczy...

Trzeba też wyznać, że Mama nie poprzestała tej wiosny na porządkach li i jedynie zewnętrznych. Co to, to nie. Mama, zostawszy Babcią, naoglądała się fotek przecudownych, smukłych, siwowłosych babć, co to je opisała TU i poczuła się nieswojo. Poczuła się gruba, prozaiczna, znieczulona na rzeczywistość, przesycona cukrem i ogólnie do luftu. Jak żyć, jak żyć wysoka izbo? Mama zawsze gdzieś na dnie serca pieściła nadzieję, że jako Babcia będzie przypominać schyłkową Katherine Hepburn, 

tudzież pannę Lawendę Lewis z Ani z Avonlea, 

a nie mocarny, nieruchawy kloc, jakim się niestety, niestety, powoli stawała.  

- Do roboty, ty obrzydły leniu! - dodała sobie Mama ducha - Jak być babcią, to śliczną, liryczną i romantyczną, a nie prozaiczną i nieestetyczną.

Tak więc Mama postanowiła przejść na Dietę, ale nie na taką zwyczajną, przeciętną dietę! Nic z tych rzeczy! Ta Dieta, Mamy Dieta, powinna być po pierwsze primo - skuteczna, po drugie primo - wszechstronna (czyli i dla ciała i dla ducha), a po trzecie primo - niełatwa (chodzi o to, żeby być z siebie dumnym, a co!).

Mama zwierzyła się ze swoich planów Marysi i cóż się okazało? Okazało się, że Marysia, całkiem wolutarystyczne,  stanie się Mamy towarzyszem broni. Innymi słowy i ona przejdzie na Dietę.

Mama postanowiła objawić światu swoje Prawdziwe Ja, które jakoś przepadło w otchłaniach i przepaściach jej ciała...

Wybór padł na dietę owocowo-warzywną dr Dąbrowskiej, znaną też jako post Daniela. Jak szaleć, to szaleć. Na sześć tygodni żegnamy się z jedzonkiem, jakiego zdecydowanie nadużywałyśmy...

a witamy się z jedzonkiem jakiego stanowczo nie nadużywałyśmy...

Od dziewięciu dni Mama żywi się marchewką, jabłkami, buraczkami, brokułami, kapustką, cukinią oraz tonami pomidorów; a wszystko to surowe bądź gotowane, zapijane hektolitrami wody i świeżych soków oraz koktajli na bazie jabłka, grejpfruta i melona. 

gołąbki z kapusty włoskiej, z warzywnym nadzieniem, gotowane w pomidorowym sosie

rzeczony koktajl

 którym raczy się Mama

i reszta rodziny...

Czy po dziewięciu dniach widać jakieś efekty? A owszem, owszem. Ubyło Mamie trzy i pół kilo, czyli jest o rozmiar mniejsza! Poprawiło się Mamine ciśnienie, spanie, stan skóry oraz włosów. W procesie oczyszczania lubią się odzywać stare dolegliwości - i to prawda, odzywają się. Rwa kulszowa, na przykład...Poza tym zarówno Mama, jak i Marysia, okropnie marzną, co ponoć jest rzeczą zwykłą przy tym poście.

Jak już Mama wspominała, nie chodzi jej wyłącznie o sprawy ciała, ale w zanadrzu  Mama ma wiele intencji, które niejako przy okazji przedstawia Najwyższej Instancji. Niektóre sprawy da się załatwić tylko modlitwą i postem - i nie ma przebacz. Howgh.

Tak więc kochani, za pięć tygodni Mama z Dużego Domu zamierza szczycić zarówno TAKĄ  talią, jak i takąż sukienką...

Yes, I can!

Więcej niż edukacja

Napisały do Mamy z Dużego Domu dwie piękne, młode kobiety, że chcą z nią wywiad przeprowadzić. Zdumiona Mama  w odpowiedzi zapytała, a o czymż ten wywiad ma być? A o edukacji domowej. Bo obie śliczne dziewczyny, jako mamy licznej dziatwy w wieku częściowo szkolnym, uczą swoje dzieci w domu. W dodatku prowadzą bloga Więcej niż edukacja, w którym to miejscu zamieszczają swoje audycje-wywiady z osobami, które ED zajmują się na co dzień.

Tak więc zjechały do Dużego Domu dwie krakowianki, przywiozły ze sobą przepyszne marchewkowe muffinki (gościu nakarm się sam :0) ) i cudowne opowieści o życiu na podlanckorońskiej wsi i o dzieciach, które mają własne konie i psy i kury...I o miejscowych ludziach, które dziwią się, że miastowym się chce tyle dzieciaków obrządzać...

Zasiadłyśmy więc w zabałaganionej dużodomowej kuchni, w której gotował się odwieczny gar zupy, aby po namyśle przenieść się w bardziej zaciszne miejsce i dokonać nagrania.

Jeśli macie trochę czasu - zapraszam do posłuchania Mamy z Dużego Domu, ale nie tylko. Każda z rozmów na blogu Agnieszki i Ani odkrywa nam nowe horyzonty.

Kochane dziewczyny, jeszcze raz dziękuję wam za zaproszenie i fantastyczny czas. Robicie wspaniałą rzecz - wskazujecie rodzicom drogę wśród plątaniny wskazówek i sprzecznych rad wychowawczych. Dajecie nadzieję, że można żyć inaczej, lepiej, pełniej; że można wziąć wychowanie i wykształcenie dzieci we własne ręce - i że się uda!

http://wiecejnizedukacja.pl/wne-007-rozmowa-o-zyciu-w-duzej-rodzinie-i-edukacji-nastolatkow-z-kasia-glowacka/

Wielki Tydzień

Wielki Tydzień.
Cudowny, a jednocześnie bardzo trudny.
Jak pogodzić trwanie przy Krzyżu z dziecięcą zachwyconą ciekawością, która każe zaglądać przez przymknięte jeszcze drzwi Wielkanocnej radosnej chwały...
Jak wyrazić wdzięczność za nowe życie, które pobłogosławiło naszą rodzinę u progu wiosny, u progu Zmartwychwstania?
Jak podziękować za wszystkie trudności i niespodziewane cierpienia, które obnażają nasz brak ufności w Jego opiekuńczą miłość do nas, a które w tym samym czasie tak nas do Niego zbliżają?
Jak podziękować za Kościół, który przez liturgię Triduum daje nam szansę zstąpienia do korzeni chrześcijaństwa, niezwykłego doświadczenia ciągłości i mocy naszej wiary?
Nie ma takiego cierpienia, które nie kończyłoby się Zmartwychwstaniem.
Każdy krzyż staje się Bramą zbawienia.
Nie rozumiemy dlaczego tak jest - ale wiemy jedno.
On zmartwychwstał.
Prawdziwie zmartwychwstał.

To jest pieśń, która towarzyszyła mi przez cały tegoroczny Wielki Post. To jedna z najpiękniejszych pieśni dominikańskich, jakie kiedykolwiek powstały. Niech wprowadzi was w tajemnicę Paschy.

Beniamin Józef

Mały wędrowiec pojawił się wreszcie na świecie. Przebył długą drogę, wezwany gdzieś z głębi wieczności, zaklęty w niewielkie nasionko, które ogrzane miłością swoich Rodziców, wykiełkowało i wyrosło na w pełni uformowaną istotę ludzką. Maleńki człowiek, maleńki cud. Jeszcze jest ciągle szkicem, mapą konturową, która z każdym dniem będzie nabierała nowych barw i odcieni. Maleńkie, zapuchnięte oczka otworzą się i nastawią - oby widziały tylko piękno tego świata; oby umiały też patrzeć ponad to, co oczywiste i umiały dostrzec to, co jest ponad - i głębiej - i dalej.
Nieme jeszcze usteczka pewnego dnia wypowiedzą pierwsze słowa, pierwsze samodzielne zdania - niech to, co będzie mówił sprawi, że ludzie będą się stawać lepsi; niech zawsze mówi prawdę, choćby najtrudniejszą.
Oby nogi niosły go przez świat pewnie i bezpiecznie, a ręce były chętne do pracy i pomocy tym, którzy jej potrzebują.
Niech jego uszy potrafią słuchać; niech będą czujne i uważne, bo najciszej wołają ci, którzy są najmniejsi i najbardziej potrzebujący.
Niech będzie mądrym człowiekiem, mądrym nie tylko wiedzą akademicką, ale także mądrością serca, która przychodzi tylko do tych, którzy jej szukają.
Niech będzie dobry.
Oby u kresu jego drogi otaczała go ta sama miłość, która wyznaczyła jej początek.
Witaj na świecie, Maleńki.

Credo

Znalazłam w sieci, o tutaj, tekst, który bardzo mnie poruszył. Nazywa się "The Housewife's Creed", co można przetłumaczyć jako "Credo pani domu". Myślę, że kobiety, które wybierają macierzyństwo kosztem pracy zawodowej; które dbają o dom - i nie mam tu na myśli wyłącznie prania i gotowania; które ponadto decydują się na większą gromadkę dzieci niż przewidują to normy unijne - są najbardziej dyskryminowaną, niedocenianą i wyszydzaną grupą społeczną w Polsce.

Wyzywa się nas od kur domowych, dzieciorobów i bezmózgowców; poddaje się w wątpliwość stan naszego umysłu, kwestionuje poziom inteligencji oraz kwalifikacji zawodowych. Wmawia się nam mentalność menela i przeróżne nałogi, z alkoholowym na czele. Kwestionuje się naszą zdolność do wychowania dzieci i traktuje podejrzliwie w każdym szpitalu, tak na wszelki wypadek. 

Nie macie tego dosyć?

Bo ja tak.

Czytajcie i powielajcie.

Wierzę,

że rola żony i matki jest najtrudniejszą, najbardziej wymagającą i najszlachetniejszą pracą na świecie

Wierzę,

że moja stała i wierna obecność w domu, jest fundamentem, na którym mogą wzrastać moje dzieci - i mój mąż

Wierzę,

że macierzyństwo w najpełniejszy sposób służy mojemu rozwojowi jako osoby, jako kobiety i jako obywatela. Wychowując swoje dzieci na odpowiedzialnych, samodzielnych i dobrych ludzi, a także trwając u boku mojego męża niezależnie od różnych sytuacji życiowych, przyczyniam się do rozwoju społeczeństwa i kraju.

Wierzę, 

że warto przekazywać moim dzieciom tradycje i umiejętności, jakie przekazali mi moi rodzice i dziadkowie. Właśnie w ten sposób nie tylko budujemy ciągłość między pokoleniami, ale także ocalamy naszą pamięć i tożsamość.

Wierzę,

że atmosfera mojego domu wywiera kluczowy wpływ na zdrowie, nastrój oraz zachowanie wszystkich domowników, dlatego dokładam wszelkich starań, żeby był on miejscem do którego miło jest wracać; aby był piękny, jasny, czysty i wesoły.

Wierzę,

że dom staje się prawdziwym domem rodzinnym tylko wtedy, kiedy każdy z jego mieszkańców jest bezwarunkowo akceptowany, kochany i szanowany. Moim zadaniem jest sprawić, aby każdy z członków mojej rodziny tak właśnie się czuł.

Wierzę,

że służba mojej rodzinie jest powołaniem, z którego mogę być dumna.

Jak rodzi się babcia

Za lat pięćdziesiąt siądzie przy fortepianie 
(będzie miała wówczas wiosen siedemdziesiąt cztery) 
babcia, co nosiła jumpery 
i przeżyła wielką wojnę nudną niesłychanie. 
Babcia, za której czasów jeździły tramwaje, 
Samolot pierwszych kroków uczył się po niebie, 
A ludzie przez telefon mówili do siebie, 
Nie widząc się nawzajem. 
Babcia pamiętająca Krakusa i Wandę, 
A w każdym razie Piłsudskiego i Focha, 
Która się upajała jazz-bandem i odbierała listy od listonosza, 
Której młodość zeszła marnie, bez kikimobilu, 
Biofonu, wirocyklu i astrodaktylu, 
Wpatrzona w film swój zblakły z uśmiechem tęsknoty, 
Zagra na fortepianie staroświeckie fokstroty. 

Zawsze lubiłam ten wiersz Marii Jasnorzewskiej. Zabawnie było myśleć sobie, że kiedyś - kiedyś zostanie się babcią, a najnowocześniejsze wynalazki czy gadżety, przejdą do historii. Wiedziało się o tym, ale się w to nie wierzyło. No bo jak to? Przecież ja -JA - jestem niezmienna. To inni się starzeją, siwieją, grubną i łysieją...To moi rodzice, wujkowie i ciotki mają po pięćdziesiąt lat, a nie ja. Ja na zawsze zostanę młoda, prawda?

No, niestety, nie do końca - i nas nadgryza ostry ząbek czasu. 

Starość nas zaskakuje, tak jak zima drogowców. Wchodzi w nasze odwieczne przyzwyczajenia, plany, projekty i wszystko psuje. Bo nie dajemy rady. Bo nasze ciało nie nadąża. Bo musimy nieco zwolnić obroty.

Dużo o tym myślę ostatnio, nie tylko z powodu oczekiwanego lada dzień lądowania Benia po naszej stronie życia. 

Jak mamy się odnaleźć w naszej starości, skąd czerpać wzorce, kogo pytać o drogę?

Nasza kultura młodości, plastikowego piękna i sprawności fizycznej nade wszystko, raczej nam nie pomaga. Nasze babcie już dawno odeszły, a mamy niekoniecznie dobrze odnajdywały się w roli babć. Na szczęście istnieje w literaturze babcia aeterna, czyli pani Mila Borejko, a także sama pani Musierowicz, które rzucają spory snop pozytywnego światła na tę sferę życia. No i byłabym zapomniała o ukochanej Miss Marple, siwej, drobnej i kruchej, ale jednocześnie twardej i ostrej jak szydełko, którym nieustannie dziergała setki niemowlęcych sweterków i czapeczek...

Tak, powieściowe babcie, to może być dobry trop na dobry początek tworzenia swojego idealnego archetypu babci.

Z dzieciństwa pamiętam Babunię Milunię z "Królestwa Bajki" Ewy Szelburg-Zarębiny, w niezrównanej interpretacji ilustratorskiej Marii Orłowskiej-Gabryś. Marzyłam o tym, żeby mieć taką babcię...Babcię - czarodziejkę, babcię - przewodniczkę do świata baśni. Uroczo siwą, w pięknym czepeczku i prześlicznej sukni; posiadaczkę tajemniczej szafy z tajemniczą księgą oraz właścicielkę zawrotnie pachnącej spiżarni; znającą wszystkie sekrety świata. 

Babunia - Milunia była to najmilsza na świecie staruszeczka. Twarz jej, uśmiechająca się spod szerokich falban białego, rurkowanego czepca, choć pomarszczona, rumiana była jak jabłuszko, a przezroczyste stare ręce, pełne pieszczot, zawsze były w pogotowiu do wyciągania łakoci z przepastnych kieszeni fiołkowej, suto marszczonej sukni, od której paska zwieszał się dzwoniący - brzęczący pęk kluczy - ulubiona zabawka Boba.

Ojej, aż mnie zakłuła tęsknota za dzieciństwem...w którym wszystko było baśniowe i oczywiste jednocześnie; które było zaludnione postaciami z ulubionych książek - a każda z nich na wyciągnięcie pełnej marzeń dłoni.

Ach, porównanie Babuni - Miluni ze współczesnymi starszymi paniami, obleczonymi w elastyczne legginsy do kolan i w obcisłe tiszerty z nadrukiem I love Paris - wypada zdecydowanie na korzyść Babuni. Prawdopodobnie legginsowe babcie są równie miłe i kochane przez swoje wnuki, jak ich baśniowy odpowiednik, ale ta różnica w zachowaniu i wyglądzie!

Inne babcie teraz rządzą. 

A jaką babcią ja mam być?

Taki model babciostwa chyba mi nie odpowiada, chociaż podziwiam formę, poczucie humoru i dystans do siebie.

O, taki look zdecydowanie jest bliższy memu sercu. Mogłabym tak wyglądać jako babcia, he he he.

Jednak najbliżej mi chyba do tego wzorca:

Tak, zdecydowanie odnajduję cząstkę siebie w tej babci. 

Nie dla nas rurkowane czepeczki i suto marszczone suknie. Jednak policzki jak jabłuszka i srebrzyste włosy są opcją jak najbardziej wybieralną...kiedyś. 

Mogę nie wyglądać jak Babunia - Milunia, mogę nosić spodnie i swetry oversize ( takie uwielbiam), ale mogę mieć w sobie jej ducha! Mogę być dla swoich wnuków bramą do Królestwa Baśni, ale też pewnym drogowskazem w tym pokręconym świecie. Mogę nazywać zło złem, a dobro dobrem; uczyć, że warto być prawym, chociaż to nie zawsze popłaca i że raz utracony honor trudno jest odzyskać. Przede wszystkim zaś mogę im pokazać tę najpiękniejszą Księgę, najpierwszą ze wszystkich ksiąg, Tą, od której wszystko się zaczęło...i która obiecuje, że cokolwiek się z nami po drodze stanie, na końcu i tak czeka nas prawdziwy Happy End.

Chciałabym, żeby moje dzieci i wnuki były pewne, że - podobnie jak książkowi Jaś, Staś, Barbarka i Bobo - "jakkolwiek by nie szły, zawsze na końcu ich drogi znajdzie się niziutki, bielutki domeczek Babuni - Miluni".

Tak. A poza tym Przygotowywanie łakoci dla wnuków, chomikowanie czekolad z orzechami oraz wypiekanie szarlotek i bułeczek z cynamonem, jest z pewnością jednym z najpiękniejszych aspektów babciostwa.

Nie mogę się doczekać.

Beniu, przybywaj!